Kolarstwo: to Cię zainteresuje

06 sie 2021
post image

Na olimpijskiej arenie nie braknie sportu, który wymaga od człowieka idealnej współpracy z dwukołową maszyną. Kolarstwo. Może to Cię zaskoczy, ale to właśnie szeroko rozumiane sporty rowerowe należą do ekskluzywnego, bo liczącego zaledwie pięć dyscyplin grona tych konkurencji, które były obecne na każdych igrzyskach olimpijskich. I to poczynając od tych, które zostały rozegrane w 1896 roku. Pozostałe klasyczne dyscypliny, które stanowią trzon igrzysk olimpijskich to lekkoatletyka, gimnastyka artystyczna, szermierka i pływanie.

Jak będzie wyglądała kolarska rywalizacja na igrzyskach olimpijskich w Tokio? Dzięki naszemu artykułowi, dowiesz się wszystkiego co trzeba, aby czerpać przyjemność z oglądania zmagań kolarzy walczących o złoty medal.


Cztery warianty kolarstwa

Podczas tegorocznych igrzysk olimpijskich będziesz mógł wybierać aż spośród pięciu kolarskich konkurencji. Zawodowcy staną w szranki w kolarstwie szosowym, kolarstwie górskim (czyli po prostu MTB), kolarstwie torowym oraz BMX i BMX freestyle. Ta ostatnia konkurencja zadebiutuje na igrzyskach olimpijskich właśnie w Tokio i choćby dlatego, aby stać się świadkiem olimpijskiej historii, warto obejrzeć choćby jedną transmisję z takiej rywalizacji. Łącznie czekać będą na Was aż 22 sportowe pojedynki z udziałem kolarzy oraz ich dopracowanych do perfekcji, wykonanych z nowoczesnych materiałów rowerów.

Spójrzmy teraz bliżej na poszczególne kolarskie konkurencje.


Kolarstwo szosowe

Kolarstwo szosowe pojawiło się jako sport pod koniec XIX wieku. Podobno pierwszy w historii wyścig rowerowy odbył się w Paryżu w 1868 roku. Sport ten zaistniał na pierwszych nowoczesnych igrzyskach olimpijskich w 1896 roku i wyścig szosowy był częścią każdego programu olimpijskiego od Igrzysk w Sztokholmie w 1912 roku. Jazda indywidualna na czas zadebiutowała w Atlancie w 1996 roku.

Wyścig szosowy ma charakter masowy, a zwycięzcą zostaje ogłoszony ten zawodnik, który przekroczy linię mety. W jeździe na czas zawodnicy wystartują w regularnych odstępach czasu, a najszybszy zawodnik na trasie w każdej kategorii sięga po laury zwycięzcy.


Olimpijskie trasy kolarskie

Trasy wyścigów szosowych mężczyzn i kobiet zostały oficjalnie zaprezentowane już w sierpniu 2018 r. Wyścigi rozpoczną się w Musashinonomori Park w Chofu, zachodnim Tokio, a metę zaplanowano na torze Fuji Speedway w prefekturze Shizuoka. Trasa wyścigu szosowego mężczyzn będzie liczyć 234 kilometry z całkowitą przewyższeniem 4865 m. Wyścig kobiet to z kolei 137 km z łącznym przewyższeniem 2692 metrów.

Pierwsza część wyścigów kobiet i mężczyzn jest identyczna. Trasa najpierw prowadzi przez w większości płaskie obrzeża obszaru metropolitalnego Tokio. Po 80 km rozpocznie się długa wspinaczka na Doushi Road o łącznej wysokości 1000 m. Po dotarciu do jeziora Yamanakako w Yamanashi i przekroczeniu przełęczy Kagosaka nastąpi szybki 15-kilometrowy zjazd. Tutaj następują rozjazdy dla mężczyzn i kobiet.

Mężczyźni odjeżdżają w kierunku niższych zboczy góry Fuji, najwyższej góry Japonii, gdzie pokonają 14,3 km podjazdu o średnim nachyleniu 6,0%. Następnie kolarze udadzą się na odcinek Fuji Speedway, gdzie dwukrotnie przekroczą linię mety przed wejściem do ostatniej części wyścigu, która obejmuje szczyt Mikuni Pass na około 30 km przed metą. Podjazd ten ma 6,8 km na wysokości 1159 metrów ze średnim nachyleniem 10,2%, w tym odcinki sięgające 20%. Po podjeździe wyścig powróci do jeziora Yamanakako i przełęczy Kagosaka przed zakończeniem na torze Fuji Speedway.

Wyścig kobiet nie będzie obejmował dwóch trudnych podjazdów na górze Fuji i przełęczy Mikuni. Zamiast tego wyścig pozostanie na torze Fuji Speedway, gdzie kobiety przejadą 1,5 okrążenia przed ostatecznym przekroczeniem linii mety.


Kolarstwo torowe

Kolarstwo torowe istnieje od co najmniej 1870 roku. Kiedy kolarstwo było w powijakach, zbudowano drewniane kryte tory, przypominające dzisiejsze welodromy. Z wyjątkiem roku 1912 dyscyplina ta była obecna na wszystkich igrzyskach olimpijskich od pierwszych igrzysk nowożytnych.

Program kolarstwa torowego olimpijskiego obejmuje pięć rodzajów konkurencji.


Sprint drużynowy

W rywalizacji mężczyzn trzyosobowe zespoły ścigają się na trzech okrążeniach, podczas gdy w przypadku kobiet dwuosobowe zespoły ścigają się na dwóch okrążeniach. Każdy zawodnik w zespole musi prowadzić przez jedno okrążenie wyścigu. W przypadku remisu (do najbliższej jednej tysięcznej sekundy) zwycięzcą zostanie ogłoszona drużyna z najszybszym czasem na ostatnim okrążeniu.


Keirin

Rywalizujący w Keirin zaczynają w grupie za zmotoryzowanym urządzeniem, aby stopniowo osiągać określoną prędkość. Maszyna zaczyna jazdę od prędkości od 30 km/h, zwiększając ją do 50 km/h na trzech okrążeniach, by następnie opuścić tor na trzy okrążenia przed końcem, umożliwiając zawodnikom sprint po zwycięstwo.


Sprint

Sprint to klasyczna impreza na krótkim dystansie, w której dwóch zawodników pokonuje trzy okrążenia toru. Faza kwalifikacyjna składa się ze startu lotnego na 200m próby czasowej w celu ustalenia rozstawienia 24 kolarzy, najszybszy kontra najwolniejszy. Od ćwierćfinałów zawodnicy ścigają się w trzech biegach, by tak wywalczyć awans do kolejnej fazy.


Drużynowy pościg

Rywalizujące zespoły składające się z czterech jeźdźców startują po przeciwnych stronach toru i ścigają się na dystansie ponad 4000 metrów. Zwycięska drużyna to ta, która odnotuje najszybszy czas lub w finale dogoni rywalki bądź rywali.


Omnium

Omnium, czyli wielobój w kolarstwie torowym składa się z 4 wyścigów grupowych rozgrywanych tego samego dnia: scratch (10 km mężczyźni, 7,5 km kobiety, klasyczny wyścig), wyścig eliminacyjny/australijski (48 okrążeń przy 24 zawodnikach, ostatni zawodnik przekraczający linię w każdym sprincie pośrednim (co 2 okrążenia) jest eliminowany), wyścig na tempo, wyścig punktowy (25 km mężczyźni, 20 km kobiety).

Ostateczna klasyfikacja ustalana jest w następujący sposób: punkty zgromadzone przez zawodników podczas pierwszych 3 zawodów, na podstawie obowiązującej skali punktowej, sumują się. Podczas czwartego i ostatniego wyścigu suma ta może się zwiększyć lub zmniejszyć w zależności od punktów zdobytych lub utraconych przez zawodnika w określonym wyścigu punktowym. Zwycięzcą zostaje zawodnik, który ma największą liczbę punktów na koniec 4 zawodów.


Madison

Madison to impreza zespołowa dwóch kolarzy. Ta sztafeta jest rozgrywana na dystansie 50 km dla mężczyzn i 30 km dla kobiet ze sprintami pośrednimi (co 10 okrążeń). Podczas gdy jeden członek zespołu ściga się, drugi zwalnia, aby odpocząć, zanim na powrót zajmie się pedałowaniem na najwyższych obrotach. Klasyfikacja jest obliczana na podstawie liczby zdobytych punktów. Podobnie jak w wyścigu punktowym, każda drużyna, która zdobędzie okrążenie w głównej grupie, otrzymuje 20 punktów, podczas gdy każda drużyna, która zostanie zdublowana w grupie, zostanie odjęta 20 punktów. Punkty przyznane w ostatnim sprincie po pełnym dystansie są podwojone (10 punktów, 6 punktów, 4 punkty, 2 punkty).


Dołącz do Do Sport Now

Szukasz aktywności sportowej lub chcesz rozwijać swój biznes sportowy? Dołącz do największej wyszukiwarki sportu już dziś!


Kolarstwo górskie

Rower górski został po raz pierwszy zaprojektowany w północnej Kalifornii w latach 70. XX wieku, kiedy rowerzyści zaczęli wyposażać swoje rowery w szersze opony, szybką zmianę biegów i wcześniej nieznane elementy zawieszenia. Mimo swoich skromnych początków, ten sport szybko rozprzestrzenił się na całym świecie. Rower górski przełajowy zadebiutował na Igrzyskach Olimpijskich w Atlancie 1996.

Imprezy MTB zarówno dla mężczyzn jak i kobiet to imprezy masowe. Zawodnicy są ustawiani na polach startowych zgodnie z ich aktualnym rankingiem UCI. Pokonują jedną pętlę startową, po której następuje określona liczba okrążeń trasy. Zwycięzcą jest pierwszy, który przekroczy linię mety.


BMX

BMX (Bicycle Motocross) zaczął się rozwijać pod koniec lat 60. w Kalifornii, mniej więcej w czasie, gdy motocross stał się popularny w USA. Sport został włączony w ramy organizacyjne Union Cycliste Internationale (UCI) w 1993 roku. Piętnaście lat później wyścigi BMX po raz pierwszy pojawiły się w programie olimpijskim podczas Igrzysk w Pekinie w 2008 roku.

Kolarze startują z ośmiometrowej rampy startowej, a następnie ścigają się po torze z nachylonymi zakrętami i przeszkodami, takimi jak skoki na przemian z krótkimi odcinkami pedałowania. Impreza rozpocznie się od indywidualnej jazdy na czas, w której każdy zawodnik będzie ścigał się na torze raz, aby określić rozstawienie do następnej fazy zawodów. Począwszy od ćwierćfinału, startuje ośmiu zawodników, którzy w walce o złoty medal będą musieli dotrzeć do mety jako pierwsi.


BMX freestyle

BMX Freestyle Park to najnowsza dyscyplina kolarska, która została włączona do Union Cycliste Internationale (UCI), dołączając do Międzynarodowej Federacji w 2015 roku. W następnym roku odbył się pierwszy Puchar Świata UCI BMX Freestyle Park zorganizowany w ramach FISE (International Festival of Extreme Sport) World Series. Spektakularna dyscyplina ukoronowała swoich pierwszych Mistrzów Świata UCI na inauguracyjnych Mistrzostwach Świata UCI w Kolarstwie Miejskim w 2017 roku, w tym samym roku, w którym Międzynarodowy Komitet Olimpijski ogłosił włączenie BMX freestyle na Igrzyska Olimpijskie Tokio 2020.

Rywalizacja odbywa się na rampach z dużymi przejściami i dużymi przeszkodami. Zawodnicy wykonują figury na całej trasie, a sędziowie przyznają punkty za trudność, oryginalność, styl i wykonanie. Każdy zawodnik wykonuje dwa jednominutowe przejazdy, z których oba liczą się do końcowego wyniku.


Dołącz do Do Sport Now

Szukasz aktywności sportowej lub chcesz rozwijać swój biznes sportowy? Dołącz do największej wyszukiwarki sportu już dziś!

Może Cię zainteresuje

03 sie 2021
Te sportowe akcesoria warto mieć w domu!
Dzieci29 lip 2021
Piramida aktywności fizycznej: czy na pewno wiesz, jak ułożyć ją dla swojego dziecka?